Αξεσουάρ φθινόπωρο 2014 χειμώνας 2015

Αξεσουάρ φθινόπωρο 2014 χειμώνας 2015 – Κοσμήματα

1. Υπερμεγέθη κοσμήματα

Μια από τις πιο trendy τάσεις τις μόδας στα αξεσουάρ φθινόπωρο 2014 χειμώνας 2015 είναι τα υπερμεγέθη κοσμήματα. Τα κοσμήματα αυτά έχουν σκοπό να ξεχωρίζουν από μακριά και να τραβούν τα βλέμματα. Είναι κατάλληλα για γυναίκες που θέλουν να τονίσουν την εμφάνισή τους προσδίδοντας στον εαυτό τους την λάμψη που τις αξίζει. Τα υπερμεγέθη κοσμήματα δεν είναι κατάλληλα για τις πολύ μικροκαμωμένες γυναίκες.

2. Μενταγιόν

Οι γυναίκες που λατρεύουν τα μενταγιόν είναι πολύ τυχερές καθώς αυτά έχουν την τιμητική τους.  Από απλά και διακριτικά έως μεγάλα και εκκεντρικά, τα μενταγιόν κερδίζουν έδαφος και θεωρούνται απαραίτητα αξεσουάρ για το χειμώνα του 2015 και το φθινόπωρο του 2014.

3. Σφιχτά περιδέραια (κολάρα)

Άλλο ένα διακοσμητικό στοιχείο που κάνει την εμφάνισή του στις πασαρέλες των διάσημων σχεδιαστών μόδας είναι τα σφιχτά περιδέραια (κολάρα). Πρόκειται για κοσμήματα που προσδίδουν δυναμικότητα και συνδυάζουν την κομψότητα με το στιλ.

4. Δερμάτινα βραχιόλια

Τα δερμάτινα αξεσουάρ είναι πάντα στη μόδα. Αυτή τη σεζόν ξεχωρίζουν τα δερμάτινα βραχιόλια. βγαίνουν σε διάφορα σχέδια και χρώματα ακόμα και για τις πιο απαιτητικές. Είναι κατάλληλα για γυναίκες με άποψη και εξειδικευμένο γούστο.

5. Επιμήκεις αλυσίδες

Αναφερόμαστε σε κοσμήματα για το λαιμό, τα οποία είναι αρκετά μακριά και κρέμονται. Οι επιμήκεις αλυσίδες προσδίδουν μια επαναστατικότητα και έναν δυναμισμό στο στιλ και είναι κατάλληλες για μη συμβατικές γυναίκες.

6. Χρυσές λεπτομέρειες

Το χρυσό πάντα προσδίδει χλιδή, μεγαλείο και αίγλη. Είναι κατάλληλο για γυναίκες με αρχοντική αύρα και ισχυρή προσωπικότητα. Προσδίδει κομψότητα, ενώ παράλληλα θεωρείται πολύ ελκυστικό. Η μόδα στα αξεσουάρ φθινόπωρο 2014 χειμώνας 2015 περιλαμβάνει πολλά κοσμήματα διακοσμημένα με χρυσές λεπτομέρειες.

7. Φλόραλ ντεκολτέ

Αν σας αρέσουν τα λουλούδια, τότε η μόδα έχει προσαρμοστεί ειδικά για εσάς. Αυτή τη σεζόν τα ντεκολτέ με φλόραλ διακοσμήσεις έρχονται πολύ δυναμικά στο προσκήνιο. Αυτό το στιλ τονίζει τη θηλυκότητα και κάνει τη γυναίκα πιο ελκυστική.

Αξεσουάρ φθινόπωρο 2014 χειμώνας 2015 – Κασκόλ

1. Γούνινα κασκόλ

Τα γούνινα κασκόλ θεωρούνται πολύ χλιδάτα και προσδίδουν κύρος και μεγαλείο. Είναι κατάλληλα για γυναίκες από τζάκι που ξεχωρίζουν από τις κοινές θνητές. Μπορείτε να τα βρείτε σε πολλά σχέδια και χρώματα που ικανοποιούν ακόμα τις πιο απαιτητικές.

2. Πλεκτά κασκόλ

Αν δεν σας αρέσουν τα γούνινα κασκόλ, τότε μπορείτε να δοκιμάσετε τα πλεκτά. Αποτελούν πολύ καλή εναλλακτική επιλογή. Είναι πολύ πρακτικά και άνετα, ενώ παράλληλα θεωρούνται κομψά και φινετσάτα.

3. Ανάλαφρα κασκόλ

Τα κασκόλ με ανάλαφρο ύφασμα έχουν την τιμητική τους. Πρόκειται για αρκετά εκλεπτυσμένα κασκόλ που αποτελούν πολύ καλή επιλογή για γυναίκες που χαρακτηρίζονται για τον τύπο τους και το καλό τους γούστο.

Αξεσουάρ φθινόπωρο 2014 χειμώνας 2015 – Γάντια

1. Μακριά γάντια

Τα μακριά γάντια είναι άκρως ελκυστικά και πολύ σέξι. Είναι κατάλληλα για γυναίκες πολύ δυναμικές που θέλουν να σέρνουν τους άντρες από την μύτη. Αυτή τη σεζόν τα μακριά γάντια βρίσκονται στις προτιμήσεις πολλών σχεδιαστών μόδας και κάνουν δυναμική την εμφάνισή τους στις πασαρέλες.

2. Πλούσια διακοσμημένα γάντια

Αναφερόμαστε στα γάντια που έχουν πολύ πλούσιες διακοσμήσεις και λεπτομέρειες. Τα γάντια αυτά προσδίδουν εκθαμβωτική λάμψη που ξεχωρίζει από μακριά.

3. Κοντά γάντια

Άλλη μια τάση της μόδας στα αξεσουάρ είναι τα κοντά γάντια. Αρκετά κομψά και φινετσάτα, τα γάντια αυτά είναι αρκετά ελκυστική χωρίς να θυσιάζουν καθόλου από την άνεση και την πρακτικότητα. Μια μεγάλη ποικιλία από σχέδια και χρώματα δίνει πολλές εναλλακτικές λύσεις για όλες τις προτιμήσεις.

4. Mitts

Το στιλ αυτό είναι αγαπημένο για πολλές γυναίκες και όχι άδικα. Πρόκειται για ένα πολύ κομψό και εξαιρετικά ελκυστικό στιλ που προσδίδει τύπο, δυναμισμό και θηλυκότητα.

5. Γάντια με υπερβολικά σχέδια

Τα γάντια αυτά είναι διακοσμημένα με διάφορα σχέδια που πολλές φορές χαρακτηρίζονται από την υπερβολή τους. Είναι κατάλληλα για γυναίκες που δεν διστάζουν να τολμήσουν κάτι διαφορετικό. Τα γάντια αυτά είναι μέσα στις τάσεις της μόδας στα αξεσουάρ φθινόπωρο 2014 χειμώνας 2015.

Το σωστό eye liner με βάση το σχήμα των ματιών σου

Ποια γραμμή eye liner είναι η κατάλληλη για κάθε σχήμα ματιού;

Ο σωστός τρόπος της εφαρμογής του eye liner με βάση το σχήμα των ματιών σας και  τη σωστή τεχνική, μπορεί δείξει τα μάτια σας σαφώς μεγαλύτερα.Μάθετε λοιπόν πως θα εφαρμόσετε την κατάλληλη γραμμή eye liner με βάση το σχήμα των ματιών σας. Αμυγδαλωτά μάτια Το ευχάριστο στην περίπτωση σας είναι πως μπορείτε να δοκιμάσετε σχεδόν κάθε στυλ eye liner. Ξεκινήστε με μια πολύ λεπτή γραμμή από τις εσωτερικές γωνίες, και στη συνέχεια φαρδαίνεται το πάχος της γραμμής – στο εξωτερικό τρίτο του ματιού σας. Μπορείτε είτε να σταματήσει εκεί, ή να προσθέσετε ένα επιπλέον ανέβασμα της γραμμής στο τέλος. Για ένα ακόμα πιο δραματικό αποτέλεσμα, ενώστε την πάνω γραμμή με το κάτω βλέφαρο. Με το έντονο καπάκι Αν το άνω βλέφαρο σας είναι ας πούμε αυτό που λένε «κουκουλωτό» οι γραμμές που θα τραβήξετε θα πρέπει να είναι αρκετά παχιά, διότι διαφορετικά όταν τα μάτια σας θα είναι ανοιχτά η γραμμή δεν θα φαίνεται καθόλου. Αποφύγετε να υπογραμμίσετε τα κάτω βλέφαρα  αν δεν θέλετε τα μάτια σας να δείξουν μικρότερα. Μάτια με καθοδική φοράΣε αυτή την περίπτωση δώστε φως στις εσωτερικές γωνίες των ματιών σας και επικεντρωθείτε στις εξωτερικές γωνίες, προκειμένου να ανεβάσετε τη γραμμή του ματιού σας. Επικεντρωθείτε κυρίως στη γραμμή του άνω βλεφάρου για να επιτείνεται το εφέ που επιθυμείτε. Και πάντα με ανοδική φορά. Στρογγυλά μάτια Αν έχετε στρογγυλά μάτια φροντίστε η γραμμή του eye liner να επιμηκύνει το σχήμα των ματιών σας. Η άνω γραμμή θα πρέπει να φτάσει μέχρι αρκετά έξω και μουτζουρώστε ελαφρώς τη γραμμή ώστε να πιάσει λίγο και την εξωτερική γωνία του κάτω βλεφάρου.  Όλα τα σχήματα ματιών Με μικρές κουκκίδες πολύ κοντά στη ρίζα των βλεφάρων σχηματίστε μια νοητή γραμμή, τις οποίες μετά θα τις ενώσετε σχηματίζοντας την τέλεια γραμμή eye liner. Η τέλεια τεχνική ανεξαρτήτως σχήματος ματιού για ένα σταθερό αποτέλεσμα.

Πώς τα παιδιά μας διδάσκουν την bohemian φιλοσοφία;

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείτε μία τάση προς την ελευθερία, τον αυθορμητισμό και την αντισυμβατικότητα χαρακτηρίζοντας διάφορες πτυχές της σύγχρονης ζωής. Στο στιλ, την ομορφιά, στη διακόσμηση του σπιτιού η boho αισθητική δίνει έντονα το παρόν της. Είναι μια τάση που δείχνει να μας αρέσει και να αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς. Μοιάζει με την επάνοδο των χίπις η περίοδος αυτή.

Αν όμως το καλοσκεφτούμε η φιλοσοφία και ο τρόπος ζωής των χίπις δεν έλειψε ποτέ. Τα παιδιά είναι άξιοι συνεχιστές τους. Καλό είναι λοιπόν να πάρουμε μερικά μαθήματα του bohemian τρόπου ζωής απ΄τα μικρά μας.

• Οι τρόποι καλής συμπεριφοράς στο τραπέζι απουσιάζουν, αφού για εκείνα τα μαχαιροπίρουνα δεν αποτελούν είδος πρώτης ανάγκης. Νιώθουν την ελευθέρια να φάνε το φαγητό τους με τα χέρια αλλά και να μοιραστούν το φαγητό όσων βρίσκονται στο τραπέζι μαζί τους.
• Δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το γυμνισμό. Λατρεύουν αυτήν την ελευθερία της γύμνιας. Τρέχουν γυμνά, πηδάνε γυμνά στους καναπέδες, χορεύουν γυμνά ακόμη και τρώνε γυμνά. Και αυτό δεν προκαλεί έκπληξη σε κανέναν.
• Οι κλειστές πόρτες στο σπίτι δεν σημαίνουν τίποτα για εκείνα. Μπορούν να τις ανοίξουν και να εισβάλουν όποτε θέλουν.
• Δεν έχουν κανένα θέμα με τον ύπνο. Μπορούν να κοιμηθούν όπου θέλουν και οποιαδήποτε στιγμή νυστάξουν. Στο αμάξι, στο λεωφορείο, σε πάρκα, στο εστιατόριο. Απλά, νυστάζουν και κοιμούνται.
• Δέχονται τη διαφορετικότητα σαν κάτι απλό και καθημερινό. Είναι κομμάτι της ζωής.
• Ο χρόνος δεν υπάρχει. Δεν τους ενδιαφέρει τη ώρα είναι, ποια μέρα κτλ. Οριοθετούν τα πάντα με βάση τον ήλιο. Μέρα, νύχτα. Επίσης, δεν τους αρέσει καθόλου να βιάζονται και να τους αγχώνουν. Όλα θα γίνουν.

Ξέρετε κάτι;

Ζηλεύουμε λίγο. Aυτή την ελευθερία και τη ανεμελιά τους. Δύο βασικά στοιχεία που λείπουν απ΄τη ζωή ενός ενήλικα. Όσο μεγαλώνεις χάνεις την επαφή με την bohemian φιλοσοφία. Τα πρέπει, οι υποχρεώσεις και οι ανάγκες της πραγματικότητας δεν αφήνουν περιθώρια. Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που μπορούμε να αφήσουμε τα παιδιά να μας θυμίσουν λίγο πως είναι να ζεις ελεύθερος χωρίς κανόνες και να ενθουσιάζεσαι με τα πιο μικρά πράγματα της ζωής.

Τραυλισμός στα παιδιά. Πότε ανησυχώ;

Διάγνωση και θεραπεία.

Τι είναι ο τραυλισμός; 
Ένα από τα σημαντικότερα βήματα διάγνωσης του τραυλισμού είναι ο καθορισμός του τι ακριβώς είναι διαταραχή της ροής της ομιλίας.
Εάν η εύρυθμη ομιλία χαρακτηρίζεται από ομαλή μετάβαση μεταξύ ήχων, συλλαβών και λέξεων, τότε η δύσρυθμη ομιλία χαρακτηρίζεται από την έλλειψη αυτής. Ο τραυλισμός αποτελεί διαταραχή επικοινωνίας κατά την οποία η ροή ομιλίας διακόπτεται από επανάληψη (λέξης, συλλαβής ή φωνήματος), επιμήκυνση φωνήματος, μπλοκάρισμα, επαναδιατύπωση, παρεμβολή ήχων/φωνημάτων, τα οποία διαφέρουν ποιοτικά και ποσοτικά από αυτά που εμφανίζονται στην ομιλία ατόμων που δεν τραυλίζουν. Επίσης, άτομα που τραυλίζουν μπορεί να παρουσιάζουν και δευτερεύουσες μη λεκτικές συμπεριφορές όπως είναι οι ακόλουθες: αποφυγή βλεμματικής επαφής, επαναλαμβανόμενες ρυθμικές κινήσεις των άκρων, μορφασμοί, πίεση των χειλιών, κλείσιμο των ματιών κ.τ.λ. Τέλος, όταν μιλάμε για «τραυλισμό» δεν πρέπει να ξεχνάμε τις συναισθηματικές του προεκτάσεις. Αρκετά άτομα που τραυλίζουν νοιώθουν ντροπή, θυμό, απογοήτευση,άγχος, άρνηση για τον τραυλισμό κ.τ.λ. (Guitar, 1998).
Για αρκετά χρόνια οι κλινικοί και ερευνητές προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να εξετάζουν και να περιγράφουν τις δυσρυθμίες ατόμων που τραυλίζουν και ατόμων που δεν τραυλίζουν, αλλά παρουσιάζουν κάποιες δυσρυθμίες στην ομιλία τους. Το προϊόν/αποτέλεσμα των μελετών αυτών είναι ένα σύστημα κατηγοριοποίησης στο οποίο οι δυσρυθμίες μπορούν να χωριστούν στις εξής δύο μεγάλες ομάδες: ενδολεκτικές δυσρυθμίες (within-word disfluencies), οι οποίες αναφέρονται και ως SLDs (stuttering-like disfluencies), και δυσρυθμίες μεταξύ των λέξεων (between-word disfluencies), οι οποίες αναφέρονται και ως non-SLDs. Στην πρώτη ομάδα συναντούμε τις παρακάτω δυσρυθμίες: επανάληψη φωνήματος (π.χ. «Τ-τ-τ-τι θέλεις;»), επανάληψη συλλαβής (π.χ. «Τι θε-θε-θέλεις;»), επανάληψη μονοσύλλαβης λέξης (π.χ. «Τι-τι-τι θέλεις;»), επιμήκυνση φωνήματος (π.χ. «Τιιι θέλεις;») και μπλοκάρισμα. Αντίθετα, η επανάληψη φράσης (π.χ. «Θέλω να, θέλω να πάω σινεμά), η αναθεώρηση/επαναδιατύπωση (π.χ. «Θέλω να πάω σινεμά, όχι, θέατρο») και η παρεμβολή ήχου/φωνήματος (π.χ. «Θέλω να πάω εεε σινεμά) θεωρούνται δυσρυθμίες μεταξύ των λέξεων ή αλλιώς non-SLDs (Yairi, 1997b).

Πότε είναι φυσιολογικός ο τραυλισμός; 
Σε κάποιο βαθμό «φυσιολογικές» δυσρυθμίες εμφανίζονται στην ομιλία μικρών παιδιών κατά τη διάρκεια της γλωσσικής και φωνολογικής τους ανάπτυξης. Καθώς οι αρθρωτικές και γλωσσικές ικανότητες των παιδιών εξελίσσονται με την ηλικία και την πάροδο του χρόνου, το ίδιο συμβαίνει και με την εύρυθμη ομιλία. Επομένως, για μικρά παιδιά τα οποία εμφανίζουν δυσρυθμίες στην ομιλία τους είναι κάποιες φορές δύσκολο να καθοριστεί, εάν αυτές είναι «φυσιολογικές» ή εάν αποτελούν χαρακτηριστικά τραυλισμού. Ένας τρόπος διαχωρισμού του τραυλισμού από τη «φυσιολογικά» δύσρυθμη ομιλία είναι η ποσοτική και ποιοτική αξιολόγηση των δυσρυθμιών, καθώς και άλλων παραγόντων, όπως είναι η αντίδραση του ατόμου σε αυτές (Curlee, 1998).

Πώς αξιολογείται ο τραυλισμός; 
Η αξιολόγηση ατόμων που τραυλίζουν είναι πολυπαραγοντική και αφορά στο άτομο συνολικά και όχι μόνο στα λεκτικά χαρακτηριστικά του τραυλισμού. 
Όπως σε κάθε περίπτωση λογοθεραπευτικής αξιολόγησης, έτσι και στην περίπτωση του τραυλισμού η αξιολόγηση πρέπει να ξεκινά με συγκεκριμένα ερωτήματα τα οποία μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με την ηλικία του εκάστοτε ατόμου. Για παράδειγμα, για παιδιά προσχολικής ηλικίας η ερώτηση μπορεί να είναι «Τραυλίζει το παιδί ή έχει αυξημένες πιθανότητες για αυτό;» ή/και «Μπορεί το παιδί να ξεπεράσει τις τυχόν δυσρυθμίες του χωρίς θεραπευτική παρέμβαση;». Αντίθετα, για παιδιά σχολικής ηλικίας, εφήβους ή ενήλικες η ερώτηση αξιολόγησης μπορεί να είναι «Ποιος είναι ο βαθμός σοβαρότητας του τραυλισμού;» ή/και «Με ποιο τρόπο μπορεί να βοηθηθεί το άτομο που τραυλίζει;».
Μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση, τόσο στην περίπτωση παιδιών όσο και ενηλίκων, δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην καταμέτρηση και την ανάλυση των δυσρυθμιών. Αντίθετα, λόγω της πολυπαραγοντικής φύσης του τραυλισμού, ο κλινικός οφείλει να συγκεντρώσει δεδομένα που αφορούν στα συναισθήματα και τις αντιδράσεις του ατόμου που τραυλίζει απέναντι στο πρόβλημα ομιλίας του και πληροφορίες σχετικά με το επικοινωνιακό περιβάλλον του.
Οι στόχοι της λογοπαθολογικής αξιολόγησης ποικίλουν από άτομο σε άτομο και εξαρτώνται από διάφορους παράγοντες όπως είναι η ηλικία. Στη συνέχεια αναφέρονται οι στόχοι αυτοί ξεχωριστά για την αξιολόγηση παιδιών και για την αξιολόγηση ενηλίκων.

Ποιοι είναι οι στόχοι της λογοθεραπευτικής αξιολόγησης παιδιών σχολικής και προσχολικής ηλικίας; 
Οι στόχοι της λογοθεραπευτικής αξιολόγησης παιδιών σχολικής και προσχολικής ηλικίας των οποίων η ομιλία χαρακτηρίζεται από δυσρυθμίες είναι οι ακόλουθοι:
 Διαφοροδιάγνωση παιδιών που εμφανίζουν «φυσιολογικές» δυσρυθμίες και αυτών που τραυλίζουν.
 Αξιολόγηση σοβαρότητας τραυλισμού.
 Εκτίμηση της πρόγνωσης, δηλαδή πόσο πιθανό είναι το παιδί να σταματήσει να τραυλίζει χωρίς θεραπευτική παρέμβαση.
 Συλλογή δεδομένων για το σχεδιασμό κατάλληλων θεραπευτικών στόχων.
 Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας.
Τι ρωτά ο λογοθεραπευτής τους γονείς; 
Βασικός σκοπός της συνέντευξης με τους γονείς είναι η συγκέντρωση πληροφοριών που αφορούν στο παιδί και την ομιλία του, η διερεύνηση των προβληματισμών τους, των συναισθημάτων τους και των αντιλήψεών τους σχετικά με το πρόβλημα ροής της ομιλίας του παιδιού τους, καθώς και των αντιδράσεών τους σε αυτό. Επίσης, βάσει των λεγομένων των γονιών ο κλινικός προσπαθεί να διαμορφώσει μια αδρή εικόνα σχετικά με την επίδραση του τραυλισμού στην επικοινωνία και γενικά τη ζωή του παιδιού.

Η αξιολόγηση συνήθως ξεκινά με τη συμπλήρωση του ιστορικού του παιδιού, το οποίο, ως γνωστόν, αναφέρεται σε διάφορους τομείς όπως είναι: ιστορικό κυήσεως και τοκετού, ιατρικό ιστορικό, οικογενειακό ιστορικό, αναπτυξιακό ιστορικό, κοινωνικοσυναισθηματικό ιστορικό, εκπαιδευτικό/σχολικό ιστορικό κ.τ.λ. Παρ’όλα αυτά, είναι ανάγκη να αναφερθεί ότι έρευνες έχουν δείξει ότι δεν υπάρχουν στατιστικά σημαντικές διαφορές στη διάρκεια της κύησης, του τοκετού, του βάρους του νεογνού, και της ηλικίας των γονέων των παιδιών που τραυλίζουν κι αυτών που δεν τραυλίζουν (Berry, 1938). Τέλος, αυτές οι δύο ομάδες παιδιών δε διαφέρουν σημαντικά στo ιατρικό ιστορικό, στην κινητική ανάπτυξη, σε δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης και στην απόκτηση του ελέγχου σφικτήρων (Bloodstein,1995).

Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του ιστορικού και της συνέντευξης με τους γονείς είναι οι πληροφορίες που αφορούν στην ομιλία και το λόγο του παιδιού. Εκτός από τα συνηθισμένα ερωτήματα τα οποία περιέχονται σε ένα γενικό λογοθεραπευτικό ιστορικό (π.χ. πότε είπε τις πρώτες του λέξεις.) είναι σημαντικό να υποβάλλονται και πιο ειδικές για τον τραυλισμό ερωτήσεις. Παρακάτω παρατίθεται ενδεικτικά ένα ολοκληρωμένο λογοθεραπευτικό ιστορικό κατάλληλο για αξιολόγηση διαταραχών ροής ομιλίας. Φυσικά, ο κλινικός καλείται κάθε φορά να προσαρμόζει τις ερωτήσεις ανάλογα με τις ανάγκες της εκάστοτε αξιολόγησης. Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να χρησιμοποιεί ο λογοθεραπευτής στρατηγικές οι οποίες να του εξασφαλίζουν ότι οι γονείς κατανοούν τις ερωτήσεις και δίνουν αξιόπιστες απαντήσεις. Για παράδειγμα, όταν ο γονιός ρωτάται για τις δυσρυθμίες του παιδιού, ο κλινικός μπορεί να του ζητήσει να παραθέσει παραδείγματα.
Εκτός από τη συνέντευξη είναι αρκετά χρήσιμο για τον κλινικό να παρακολουθήσει το παιδί με το γονιό του, καθώς παίζουν ή συζητούν. Είναι γνωστό ότι υπάρχει γενετική προδιάθεση στον τραυλισμό και δεν ευθύνονται οι γονείς του για αυτό. Παρ‘ όλα αυτά, κατάλληλες τροποποιήσεις στο περιβάλλον του παιδιού μπορεί να βελτιώσουν τη ροή της ομιλίας του. Κατά τη διάρκεια αλληλεπίδρασης του γονιού με το παιδί ο κλινικός παρατηρεί το ρυθμό ομιλίας του γονέα, τις συντακτικές δομές και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί και γενικά το επικοινωνιακό του στυλ δηλαδή, εάν κάνει πολλές ερωτήσεις στο παιδί, εάν το διακόπτει, εάν διατηρεί βλεμματική επαφή (κυρίως τη στιγμή της δυσρυθμίας) και πώς αντιμετωπίζει (λεκτικά και μη λεκτικά) τις δυσρυθμίες του παιδιού τη στιγμή που συμβαίνουν (π.χ. εάν συμπληρώνει τις δύσρυθμες φράσεις του, εάν του λέει να σταματήσει να πάρει μια βαθιά ανάσα και να ξαναπεί αυτό που θέλει κ.τ.λ.). Σκοπός αυτού του μέρους της αξιολόγησης είναι η αναγνώριση πιθανών παραγόντων που επηρεάζουν τη ροή ομιλίας του παιδιού, έτσι ώστε στη συνέχεια να μπορούν να τροποποιηθούν από τους γονείς με τη βοήθεια, φυσικά, του κλινικού. Για παράδειγμα, για ορισμένα παιδιά ο γρήγορος ρυθμός ομιλίας των γονιών τους και οι αυξημένες έμμεσες απαιτήσεις τους για χρήση πολύπλοκων συντακτικών δομών μπορεί να λειτουργεί αρνητικά στη διατήρηση ευρυθμίας. Η διαδικασία της αξιολόγησης δεν ολοκληρώνεται με την ανάλυση και εκτίμηση των ποιοτικών και ποσοτικών στοιχείων που έχουν συλλεχθεί. Αντίθετα, η ενημέρωση των γονέων παιδιού προσχολικής και σχολικής ηλικίας και του ενήλικα που τραυλίζει αποτελεί το τελευταίο στάδιο της αξιολόγησης.
Σε αυτή τη συνάντηση ο λογοθεραπευτής καλείται να ενημερώσει τους ενδιαφερομένους για τα ευρήματα της αξιολόγησης, να απαντήσει το κύριο ή/και άλλα ερωτήματα των γονιών ή του ίδιου του ατόμου που τραυλίζει (π.χ. «Το παιδί τραυλίζει ή οι δυσρυθμίες του είναι «φυσιολογικές»;, «Ποιος είναι ο βαθμός σοβαρότητας του τραυλισμού»;) και τέλος να προτείνει και να συζητήσει με τους ενδιαφερομένους για πιθανές λύσεις (π.χ. επαναξιολόγηση μετά από 2-3 μήνες, άμεση έναρξη θεραπευτικού προγράμματος κ.τ.λ.).

Η αποτελεσματική θεραπεία του τραυλισμού εξαρτάται από την έγκαιρη συμβουλή του λογοθεραπευτή. Η λογοθεραπευτική παρέμβαση πρέπει να αρχίζει σχετικά σύντομα μετά την εμφάνιση του προβλήματος και οι γονείς πρέπει να εμπλακούν ουσιαστικά και να έχουν ενεργή συμμετοχή στο θεραπευτικό πρόγραμμα.

Κατανοώντας λεπτομερώς τη δυσκολία του παιδιού, θα μπορέσετε να του συμπεριφερθείτε με τρόπο που θα το βοηθήσει να ξεπεράσει τη δυσκολία αυτή.

Πότε πρέπει να ανησυχούν οι γονείς; 
Θυμηθείτε ότι:

• οι δισταγμοί και οι επαναλήψεις είναι αρκετά φυσιολογικά στοιχεία στον πρώιμο λόγο ενός παιδιού προ-σχολικής ηλικίας. Τέτοια συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν κάποιο χρονικό διάστημα.

• σε κάποια παιδιά οι ίδιοι δισταγμοί και επαναλήψεις ενδέχεται να μετεξελιχθούν σε παγιωμένο τραυλισμό.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς; 

Προσπαθείτε να μη δείχνετε ανυπόμονοι ή ενοχλημένοι από τον τρόπο της ομιλίας του παιδιού σας. Αποδεχτείτε τα κομπιάσματα. Αντιδράστε με τον ίδιο τρόπο είτε το παιδί μιλά φυσιολογικά είτε τραυλίζει. Μην εστιάζετε την προσοχή σας στις επαναλήψεις των συλλαβών που κάνει το παιδί σας, ούτε στους μορφασμούς, που πιθανόν τις συνοδεύουν. Δείξτε στο παιδί σας με τον τρόπο σας, τις εκφράσεις του προσώπου σας, τη γλώσσα του σώματός σας και τις πράξεις σας, ότι προσέχετε αυτό που σας λέει και όχι τον τρόπο με τον οποίο σας το λέει. Διατηρείτε οπτική επαφή, μη δείχνετε ανήσυχοι στο άκουσμα της δυσκολίας. Περιμένετε υπομονετικά και φυσικά έως ότου το παιδί σας ολοκληρώσει τη φράση/τις φράσεις του. Έτσι θα μειώσετε σημαντικά το άγχος του παιδιού σας.

Μην κάνετε παρατηρήσεις όπως: “μίλα πιο αργά”, “χαλάρωσε”, “πάρε βαθιά ανάσα”, “ηρέμησε” ή “σκέψου πρώτα τι θέλεις να πεις”. Τέτοιες συμβουλές δεν παρέχουν καμία μακροπρόθεσμη βοήθεια στο παιδί κι ας φαίνεται ότι μπορεί να “διορθώνουν” τα κομπιάσματα βραχυπρόθεσμα. Προσπαθήστε να μιλάτε εσείς ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ αργά, χωρίς βιασύνη, αλλά όχι τόσο αργά που να φαίνεται αφύσικο! Μιλάτε στο παιδί χωρίς βιασύνη και κάνοντας συχνές παύσεις. Περιμένετε λίγα δευτερόλεπτα (3-4), αφού το παιδί τελειώσει το λόγο του, προτού εσείς αρχίσετε να μιλάτε (αυτό βοηθάει στην επιβράδυνση του γενικού ρυθμού της συνομιλίας). Ο δικός σας αργός, ήρεμος τρόπος ομιλίας θα είναι πολύ πιο αποδοτικός από οποιαδήποτε άσκησηκριτικής ή συμβουλή όπως “μίλα πιο αργά” ή “προσπάθησε πάλι πιο αργά”
Δίνετε αρκετό χρόνο στο παιδί σας να μιλά χωρίς να το διακόπτετε. Όσο κι αν παρασύρεστε να ολοκληρώνετε τις προτάσεις ή να συμπληρώνετε τις λέξεις του, για να το βοηθήσετε, όταν δυσκολεύεται, μην το κάνετε. Μη μιλάτε εκ μέρους του παιδιού σε συζητήσεις με άλλα πρόσωπα. Μη δείχνετε ανήσυχοι, όταν το παιδί μιλάει μπροστά σε κόσμο και τραυλίζει.

Βοηθήστε όλα τα μέλη της οικογένειας στο σπίτι να μάθουν να μιλούν με τη σειρά και να ακούν. Ίσως θα πρέπει να βρεθείτε πολλές φορές στο ρόλο του “τροχονόμου” σε μια οικογενειακή συζήτηση,, ώστε να οργανώσετε τη σειρά των συμμετεχόντων. Όλα τα παιδιά, και ειδικότερα αυτά που τραυλίζουν, βρίσκουν ότι είναι ευκολότερο να μιλούν όταν δεν τα διακόπτουν συχνά και όταν έχουν την προσοχή του συνομιλητή τους.

Μειώστε τον αριθμό των ερωτήσεων που απευθύνετε στο παιδί σας. Τα παιδιά μιλούν με μεγαλύτερη ελευθερία, όταν εκφράζουν τις δικές τους ιδέες απ’ ό,τι, όταν απαντούν στις ερωτήσεις ενός ενήλικα. Αντί να ρωτάτε, απλά σχολιάζετε τα όσα σας είπε το παιδί, δείχνοντάς του με τον τρόπο αυτό ότι το ακούσατε με προσοχή.

Μιλάτε καθαρά, με απλές, μικρές προτάσεις. Μη βομβαρδίζετε το παιδί σας με λόγια.

Σιγουρευτείτε ότι το παιδί σας ξεκουράζεται αρκετά με ύπνο, τρώει καλά και γυμνάζεται/εκτονώνεται. Θέστε σε ισχύ ένα σταθερό ημερήσιο πρόγραμμα που να εξασφαλίζει στο παιδί σας αρκετό χρόνο για ύπνο (μεσημέρι και βράδυ), μια ευχάριστη ώρα φαγητού χωρίς χρονική ή άλλη πίεση, καθώς και αρκετό χρόνο για παιχνίδι. Υποστηρίξτε το παιδί να συνηθίσει να ακολουθεί το πρόγραμμά του, χωρίς άγχος και πίεση.
Δείξτε στο παιδί ότι το αγαπάτε γι’ αυτό που είναι. Τονίστε θετικές πτυχές του εαυτού του και επιβραβεύστε τα μικρά αλλά σημαντικά επιτεύγματά του. Μειώστε την κριτική σας απέναντι στο παιδί που τραυλίζει. Χρησιμοποιήστε τον έπαινο, την ενθάρρυνση και την επιβράβευση αρκετά συχνά σε όλο το διάστημα της αποκατάστασης.


Πάνω από όλα, δώστε στο παιδί σας να αντιληφθεί ότι το αποδέχεστε όπως είναι. Ο δικός σας αργός, ήρεμος τρόπος ομιλίας και τα πράγματα που μπορείτε να κάνετε, για να βοηθήσετε το παιδί να αναπτύξειαυτοπεποίθηση ως ομιλητής μπορούν να του αυξήσουν την ευχέρεια στην ομιλία και να μειώσουν τον τραυλισμό. Η υποστήριξη αυτή προς το παιδί, είτε τραυλίζει είτε όχι, είναι πολύ σημαντική και αποτελεσματική.

Ανησυχια για το λογο του παιδιου...

      Πότε εμφανίζονται συνήθως τα προβλήματα στο λόγο;

Τα προβλήματα λόγου (επικοινωνίας ή μάθησης) καλύπτουν μια ευρεία γκάμα διαταραχών ανάλογα με το επίπεδο όπου εκδηλώνονται οι δυσκολίες (προφορικό ή γραπτό λόγο) και την αιτιολογία των δυσκολιών (δευτερογενή ή πρωτογενή προβλήματα). Δεδομένης λοιπόν της ποικιλίας των δυσκολιών και συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι στην ομιλία, το λόγο και τη μάθηση, όπως και σε όλους τους ψυχοβιολογικούς τομείς, κάθε άτομο έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης, καταλαβαίνει κανείς ότι δύσκολα μπορούν προσδιοριστούν συγκεκριμένες ηλικίες εμφάνισης των προβλημάτων. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια χρονικά όρια τα οποία αν το παιδί υπερβεί, πρέπει οι γονείς να ζητήσουν τη γνώμη του ειδικού. Για παράδειγμα, τα περισσότερα παιδιά ξεκινούν να μιλούν λίγο μετά τα πρώτα τους γενέθλια. Κάποια άλλα καθυστερούν έως περίπου τα 2 χρόνια, δίχως αυτό να σημαίνει ότι είναι λιγότερο έξυπνα από τα πρώτα. Εάν όμως το παιδί συνεχίζει να μη μιλά μετά τα 2 χρόνια, καλό είναι να ζητηθεί η εκτίμηση ενός ειδικού στο λόγο (λογοπεδικού / λογοθεραπευτή – οι όροι χρησιμοποιούνται εναλλακτικά και δεν δηλώνουν διαφορετικές ειδικότητες).

      Πώς μπορεί ο γονιός να διαπιστώσει εάν υπάρχει πρόβλημα στο λόγο;

Οι γονείς καλό είναι να βρίσκονται σε εγρήγορση και να παρατηρούν προσεκτικά τα παιδιά τους. Τα πλέον καθοριστικά χρόνια όσον αφορά την ανάπτυξη της ομιλίας και του προφορικού λόγου στο παιδί είναι από 1.6 – 4.6 χρονών (αντίστοιχα, όσον αφορά τον γραπτό λόγο, οι πιο καθοριστικές ηλικίες είναι οι τρεις πρώτες τάξεις του Δημοτικού σχολείου). Τα ανησυχητικά συμπτώματα στο λόγο του παιδιού είναι γλωσσικές συμπεριφορές (άρθρωση, λεξιλόγιο, σύνταξη) που εμφανίζονται με συστηματικότητα και είναι διαφορετικές από τις αναμενόμενες, κάτι που είναι ευκολότερο να εντοπίσει ένας γονιός που έχει μεγαλύτερα παιδιά και μπορεί να κάνει συγκρίσεις. Για τους γονείς που μεγαλώνουν το πρώτο τους παιδί, οι παιδίατροι και οι παιδαγωγοί των παιδικών σταθμών είναι αυτοί που θα τους βοηθήσουν να εντοπίσουν τυχόν αποκλίσεις/αδυναμίες στο λόγο και την επικοινωνία του παιδιού ώστε να απευθυνθούν στον Λογοπεδικό / Λογοθεραπευτή για αξιολόγηση.

 

      Εάν εντοπιστούν προβλήματα, πού πρέπει να απευθυνθεί ένας γονιός;

Άνθρωποι που ειδικεύονται στη διάγνωση προβλημάτων λόγου και μάθησης  απασχολούνται σε δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς. Αυτοί είναι αρμόδιοι για να αξιολογήσουν τις δυσκολίες των παιδιών και να βοηθήσουν στην επίλυσή τους, είτε με απλή συμβουλευτική στους γονείς (εφόσον πρόκειται για μικρές αδυναμίες που απαιτούν ενίσχυση) είτε με το σχεδιασμό και την εφαρμογή κατάλληλων προγραμμάτων αποκατάστασης (εάν πρόκειται για σοβαρότερες αδυναμίες). Μια έγκαιρη αντιμετώπιση εγγυάται μια πολύ πιο σύντομη αποκατάσταση και επιτρέπει στο παιδί να εξελιχθεί ομαλά σε γλωσσικό, συναισθηματικό, ακαδημαϊκό και κοινωνικό επίπεδο. Σκέψεις του τύπου «δεν πειράζει, μικρό είναι θα μιλήσει (ή θα διαβάσει / θα γράψει) αργότερα» ή «κι εγώ άργησα να μιλήσω» ή «κι εγώ είχα προβλήματα στο σχολείο» ή «είναι τεμπέλης, γι αυτό δεν προσπαθεί» εφησυχάζουν τους γονείς, καθυστερούν την επίλυση των προβλημάτων και συνήθως διογκώνουν το πρόβλημα. Τα παιδιά με δυσκολίες στο λόγο και τη μάθηση πρέπει να εντοπίζονται έγκαιρα και να δουλεύονται με συστηματικότητα και υπευθυνότητα από πλευράς ειδικών. Παρόλο που στη χώρα μας δεν υπάρχουν επαρκείς δημόσιες παροχές, τα ασφαλιστικά ταμεία φροντίζουν ώστε να καλύπτεται μεγάλο μέρος των δαπανών που απαιτούνται για λογοθεραπεία από το γονέα. Για το λόγο αυτό, δεν υπάρχει κανένας λόγος να καθυστερεί η αποκατάσταση προβλημάτων λόγου και μάθησης στο παιδί που δυσκολεύεται.

 

                                                                                                       Πηγή: Κέντρο Λόγου ΕΥ ΛΕΓΕΙΝ

Οργανώστε τη μελέτη του παιδιου σας..

Ø  Οργανώστε το χώρο εργασίας:

Δώστε στο παιδί δυο-τρεις εφικτές και για την υπόλοιπη οικογένεια επιλογές (γραφείο, παιδικό δωμάτιο, κουζίνα ή αλλού), και αφήστε το να αποφασίσει το ίδιο πού θέλει να διαβάζει και πώς θέλει να διαμορφώσει το χώρο. Παρεμβαίνετε ωστόσο διακριτικά, προκειμένου να αποφευχθούν λάθη που εσείς αναγνωρίζετε αλλά το παιδί αγνοεί. (Γνωρίζετε, π.χ., ότι ένα παιδί με προσοχή που διασπάται θέλει χώρο λιτό σε ερεθίσματα. Ή, καταλαβαίνετε, ότι ένα παιδί με προβλήματα στην ανάγνωση δεν μπορεί να διαβάζει στο περισσότερο θορυβώδες δωμάτιο του σπιτιού, αφού δεν πρόκειται να ακούει ό,τι διαβάζει).

Ø  Οργανώστε το χρόνο εργασίας:

Καλό θα είναι συντονιστούν όλα τα μέλη της οικογένειας, έτσι ώστε κανείς να μην ενοχλεί κανέναν. Θέστε συγκεκριμένες ώρες μελέτης (εάν δεν γνωρίζετε τις απαιτήσεις της νέας σχολικής τάξης, κανονίστε μία ενημερωτική συνάντηση με τους εκπαιδευτικούς). Συνυπολογίστε τις μεγαλύτερες ή μικρότερες δυσκολίες του δικού σας παιδιού και ορίστε ένα λογικό χρονοδιάγραμμα εργασίας. Ορίστε συγκεκριμένα διαλείμματα (τα παιδιά με αδυναμίες στη συγκέντρωση χρειάζονται περισσότερα). Εάν το παιδί σας δεν γνωρίζει ακόμη την ώρα, φροντίστε -εάν δεν προλαβαίνετε να του τη διδάξετε- να το εξοικειώσετε με ένα ρολόι-ξυπνητήρι, το οποίο θα ρυθμίζετε εσείς και θα χτυπά στις προσυμφωνημένες ώρες.

 

Ø  Οργανώστε τη συνεργασία σας:

Συναποφασίστε εάν θα χρειαστεί βοήθεια για τα μαθήματά του. Στόχος σας θα πρέπει να είναι η σταδιακή αυτονόμηση του παιδιού. Ενθαρρύνετέ το λοιπόν να μελετά μόνο μου και στη συνέχεια να αναζητά βοήθεια για τα προβλήματα / απορίες του. Το ρόλο του βοηθού μπορείτε να αναλάβετε οι δύο γονείς –εφόσον η προηγούμενη εμπειρία σας είναι θετική. Εάν δυσκολεύεστε να επιβληθείτε και να συνεργαστείτε αρμονικά μαζί του, συζητήστε το ενδεχόμενο υποστήριξης από κάποιον εκπαιδευτικό.

Ø  Οργανώστε τον τρόπο μελέτης:

Σε ένα φύλλο χαρτί φτιάξτε ένα πλάνο με 3 στήλες: 1) Μαθήματα 2) Ώρα / διάρκεια εργασίας 3) Επιτυχία (κατά τον έλεγχο των εργασιών). Φωτοτυπήστε το, για να έχετε ένα για κάθε σχολική μέρα. Η 1^η και 2^η στήλη συμπληρώνονται (ενδεχομένως με τη δική σας βοήθεια) μόλις το παιδί επιστρέφει από το σχολείο και η 3^η στο τέλος της μελέτης (με χαρούμενες και λυπημένες φατσούλες, ή ότι άλλο σας εμπνέει). Αφιερώνοντας ένα 5λεπτο για την οργάνωση του χρόνου “συμμαζεύετε” το χρόνο μελέτης, κερδίζοντας ελεύθερο χρόνο για το παιδί και για εσάς.   

Ø  Αμοιβές και ποινές:

Ορίστε ένα σαφές σύστημα “αμοιβών” και “ποινών”, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του παιδιού σας. Προσέξτε να μην είστε υπερβολικά αυστηροί ούτε επιεικείς. “Αμοιβές” μπορούν να δίνονται πχ. στο τέλος κάθε μήνα, εφόσον το παιδί έχει κερδίσει χαρούμενη φατσούλα (στην 3^η στήλη των επιτυχιών) πχ. για 20 μέρες. “Ποινές” μπορεί να δοθούν εάν διαπιστωθεί ότι κάνει κάτι άλλο σε ώρα μελέτης, δεν τηρεί το ωράριό του, «κρύβει» ασκήσεις ή για όποιον άλλο λόγο  εσείς εκτιμάτε ως σημαντικό.

                                                                                                                 

Πηγή: Κέντρο Λόγου ΕΥ ΛΕΓΕΙΝ